Σκότωσε τον ενήλικα που εισαι

Άκουσα, είδα, διάβασα. Και τα κράτησα. Ακόμα τα σκέφτομαι. Προβληματίζομαι, αναρωτιέμαι, χαίρομαι, εντυπωσιάζομαι, εκνευρίζομαι. Με ποια; Με αυτά:

Είδα ένα παιδί να αναγνωρίζει την ανηδονία και να την αντικρούει. «Να χαίρεσαι για αυτό που έχεις και να μην γκρινιάζεις για αυτά που δεν έχεις», της είπε. Στην μιζέρια και στην γκρίνια των ενηλίκων το είπε. Ίσως να μην γνωρίζει τον ορισμό της λέξης ανηδονία αλλά την βλέπει γύρω του. Βλέπει να πεθαίνει η ευχαρίστηση και όλους εμάς να αφηνόμαστε να παρασυρθούμε, εκεί στον πάτο. (παιδί 7 ετών)

Ένα παιδί ζήτησε από τη μαμά του ένα παιχνίδι και όταν εκείνη αρνήθηκε γιατί ήταν ακριβό της ζήτησε να πάει στην τράπεζα να της δώσουν λεφτά. Αφού του εξήγησε πως γίνεται με τις τράπεζες και ότι δεν δίνουν χρήματα την ρώτησε, « γιατί στην μονόπολη δίνει;». Και εξήγησέ του εσύ, ότι η τράπεζα θέλει ανταλλάγματα. Και εξήγησέ του εσύ, ότι το αντάλλαγμα είναι η ζωή του. (παιδί 4 ετών)

Κάποιος πάρκαρε σε αναπηρική θέση. Και κάποιος περαστικός του το επισήμανε. Η απάντηση που πήρε «και εσένα τι σε νοιάζει; Ανάπηρος είσαι;» Χωρίς σχόλια. Θα γράφω για ώρες. (ανεγκέφαλο ον, γύρω στα 50)

Διάβασα: « φίλος μου με σκλήρυνση, μετά από σπρώξιμο για να κάνει κολύμπι, σηκώθηκε χωρίς πατερίτσες για ένα λεπτό… Είμαι χαζός από χαρά». Εσύ από πότε έχεις να αισθανθείς χαζός από χαρά; Εγώ; Και πότε ένοιωσες ευγνώμων για το ότι, όχι απλά στέκεσαι όρθιος, αλλά περπατάς κιόλας; Και από πότε έχεις να σπρώξεις κάποιον να κάνει κάτι; Και από πότε έχεις να δώσεις το χέρι σου για να ‘’σηκωθεί’’ κάποιος;  (παιδί 39 ετών).

Θέλω και εγώ να ευχαριστιέμαι για αυτά που έχω. Θέλω και εγώ να υπολογίζω τα χρήματα όπως στην μονόπολη. Θέλω και εγώ να βγαίνω από τον εαυτό μου και να ασχολούμαι με τους ανθρώπους και τις ανάγκες τους. Θέλω και εγώ να νοιώσω χαζή από χαρά, θέλω και εγώ να είμαι παιδί, ακόμα και αν όλοι γύρω μου, μου θυμίζουν την ιστορία του μικρού αγοριού, που σκότωσε τους γονείς του και ζήτησε την επιείκεια του δικαστηρίου, με την δικαιολογία, ότι είναι ορφανό.

Εσύ;

Χωρίς παρένθεση

Είδα πολλά δελτία ειδήσεων

κι έχασα τις ομορφιές γύρω μου.

Η όραση μου δηλητηριάστηκε

έχασα την ομορφιά της ανατολής –μιζέρια-.

Πάλι ξημέρωσε άλλη μια δύσκολή μέρα

έχασα τα χρώματα της ανατολής

δεν τα άφησα να με πλημυρίσουν.

Είδα πολλά δελτία ειδήσεων

κι έχασα τ’ αρώματα της πρώτης βροχής

όταν αυτή με άγγιξε -αντί να αισθανθώ-

παραπονέθηκα ότι βράχηκα.

Είδα πολλά δελτία ειδήσεων

και όταν ερωτεύτηκα δεν το κατάλαβα

κι όταν μου το είπαν δεν  γιόρτασα με κανέναν

γιατί  κι άλλοι  έβλεπαν δελτία ειδήσεων.

Είδα πολλά δελτία ειδήσεων

και ξέχασα πως είναι να σου λείπει κάποιος

και δεν έκανα εκείνο το τηλεφώνημα στη φίλη

που έχω να μιλήσω άλλους δύο μήνες.

Είδα πολλά δελτία ειδήσεων

κι έχασα εκείνο το live

που περίμενα τόσον καιρό

να δω και να ακούσω.

Οι αισθήσεις μου δεν μεταλλάχθηκαν.

Ενέργεια σε παρένθεση.

Είδα πολλά δελτία ειδήσεων

και άφηνα τα όνειρά μου στο μαξιλάρι,

εγώ άυπνη, τα όνειρα κοιμισμένα.

Καταζητείται νανούρισμα.

Είδα πολλά δελτία ειδήσεων

και δεν είδα ανθρώπους που μου χαμογέλασαν,

δεν έδωσα ποτέ αυτό το χαμόγελο πίσω.

Γνώριζα πολλά αλλά δεν καταλάβαινα τίποτα,

ούτε ένα χαμόγελο.

Είδα πολλά δελτία ειδήσεων

και δεν είδα στο διπλανό τραπέζι

να γεννιέται ένας εφηβικός έρωτας. 

Δεν είδα το κοκκίνισμα  των δεκαεξάχρονων,

δεν έριξα εκείνη τη ματιά.

Εικόνα σε παρένθεση.

Είδα πολλά δελτία ειδήσεων

και δεν είδα τον μπαμπά

να πηγαίνει βόλτα το μωρό

και να του τραγουδάει

κι αυτό να βγάζει όλες τις παρενθέσεις.

Τώρα πια δεν βλέπω δελτία ειδήσεων

τώρα τα βλέπω όλα Live και σε σπασμένη (οθόνη).

Η επικίνδυνη ασφάλειά μας- Βγες από τον εαυτό σου

Εδραιώσαμε την θέση μας με ένα ακριβό αυτοκίνητο, με ένα σπίτι, με ακριβά ρούχα και στολίδια και οι αξίες, έγιναν περιττές. Αντικαταστήσαμε την εσωτερική μας ασφάλεια με την οικονομική και υλική. Και τώρα; Η ασφάλεια αυτή έγινε επικίνδυνη. Και έχοντας χάσει την εσωτερική ασφάλεια δεν ξέρουμε να αντιμετωπίσουμε την απώλεια της εξωτερικής.

Τα συμπτώματα της κοινωνίας, μας δίνουν μηνύματα και δεν τα διαβάζουμε. Μια συμπτωματολογία που μας δείχνει το τέλος. Και αν δεν βρούμε την πηγή των συμπτωμάτων δεν θα τα εξαφανίσουμε. Και πως εξαφανίζονται τα συμπτώματα μιας κοινωνίας που πάσχει; Μήπως βγαίνοντας από τον εαυτό μας; Μήπως δίνοντας αξία στην εσωτερική και όχι στην εξωτερική ομορφιά; Μήπως όλα αυτά και άλλα πολλά μαζί; Ή μήπως απλά εξαφανίζοντας ανθρώπους;

Εικόνες. Ηλικιωμένοι στους δρόμους να διεκδικούν τα κερδισμένα τους. Καρκινοπαθείς στους δρόμους, να ζητούν την ευκαιρία να προσπαθήσουν να ζήσουν. Αυτοί έχουν καταλάβει ότι η ζωή τους έχει αξία. Και η καλύτερη θεραπεία είναι επώδυνη. Όχι με βία επώδυνη. 

Αυτοί που αντιμετωπίζουν τον θάνατο έχουν το θάρρος. Το θάρρος να είναι ο εαυτός τους και να μη φοβούνται. Το θάρρος να αλλάξουν την ζωή τους με το να συνεχίσουν να ζουν. Όχι στον καναπέ. Πολεμούν τον θάνατο, δεν μπορούν να πολεμήσουν μια κοινωνία που κάθεται στον καναπέ και κοιτάει αλλά δεν βλέπει;

Δεν θέλουν απλά να ελπίζουν. Δεν τους φτάνει αυτό.

Δεν βασίζονται στους άλλους να δίνουν αγώνες για την ζωή τους. Εσύ;

Μη ξεχνάμε ότι, τους νεκρούς τους τιμάμε όχι για το ότι πέθαναν αλλά για το πώς έζησαν.