Βιβλίο χωρίς αντίγραφο

Θα ήθελα να είμαι ένα βιβλίο γραμμένο στο χέρι

ένα βιβλίο που όλοι θα ήταν ικανοί να το διαβάσουν

αλλά λίγοι να το κατανοήσουν.

Δεν θέλω να είμαι μουσική Pop,

ένα βιβλίο χωρίς αινίγματα, χωρίς δυσνόητες λέξεις.

Δεν θέλω να είμαι λεξικό.

Θα ήθελα να είμαι ένα βιβλίο γραμμένο στο χέρι

με όμορφα και καλλιγραφικά γράμματα

αλλά και με μουτζούρες,

με σκληρό εξώφυλλο χωρίς ζωγραφιές, χωρίς εικόνες,

αυτές θα ήθελα να υπάρχουν στο εσωτερικό του βιβλίου

ή στη σκέψη του αναγνώστη μου.

Θα ήθελα να είμαι ένα βιβλίο γραμμένο στο χέρι

που θα ήθελες να το πάρεις αγκαλιά και να το διαβάσεις

ή μάλλον όχι, πρώτα να το διαβάσεις και μετά

και μετά να το πάρεις αγκαλιά και να το εκτιμήσεις.

Κάποιοι θα το διαβάσουν και θα το παραπετάξουν

σε κάποιους άλλους ίσως να μην αρέσει

ή να μην θέλω εγώ να τους αρέσει,

κάποιοι ίσως τρομάξουν και κάποιοι άλλοι

ίσως δεν του δώσουν την προσοχή που θα ήθελα.

Θα ήθελα να είμαι ένα βιβλίο χωρίς αντίγραφο.

Για Εσένα

Σε κάθε απώλεια, εγώ σκέφτομαι εσένα.

Σε κάθε απώλεια, εγώ κλαίω για εσένα.

Δεν συνηθίζεται η δική σου απώλεια. Και αν έτσι φαίνεται μερικές φορές, είναι γιατί πιστεύω ότι θα σε δω εκεί. Πίσω από το παράθυρο.

Άσε με να μεγαλώσω λίγο ακόμα και μετά.

Δεν προλαβαίνω να μεγαλώσω τόσο, όσο να χωράνε όλα αυτά.

Και στριμώχνονται και με μεγαλώνουν. Κάθε φορά μου σκοτώνουν και από ένα παιδικό μου κομμάτι. 

Κάθε απώλεια, μου παίρνει κομμάτια από την εποχή που ήμουν παιδί, από την εποχή που ήμουν μαζί σου.

Βρίσκονται στην πιο ωραία θέση και έρχονται οι απώλειες και μου τα στριμώχνουν και τα καλύπτουν και δεν τα βλέπω. Ούτε αυτά μπορούν να δουν εμένα.

Φοβάμαι πως θα ξεχαστούν. Εγώ θα τα ξεχάσω. Δεν θα υπάρχουν πολλοί να μου τα θυμίζουν. Και θυμάμαι πόσο μου τα πρόσεχες τα κομμάτια μου αυτά. Και εγώ τα περιφρονούσα τότε. Δεν τα ήθελα. Ήθελα να μεγαλώσω. Αλλά δεν τα κατάφερα. Δεν μεγάλωσα. 

Και σου άρεσε που δεν μεγάλωνα. Έτσι δεν μεγάλωνες και εσύ. 

Και φοβάμαι σαν μικρό παιδί.

Και ο δρόμος με οδηγεί εκεί που φοβάμαι.

Εκεί που θα φοβόταν κάθε μικρό παιδί, αν γνώριζε.

Στην πραγματικότητα…

Χειρόγραφες σκέψεις

Λίγο στυλό, λίγο μολύβι και λίγο μελάνι ήθελα μόνο. Δεν μου αρέσει οι πρώτες σκέψεις μου να γράφονται στον υπολογιστή. Τις θέλω χειρόγραφες. Φαίνονται πιο αληθινές και ζεστές έτσι. Ίσως η επαφή με το χαρτί, ίσως το σχήμα στα γράμματα δίνουν και το σχήμα της σκέψης. Ξεκίνησα με την ελπίδα να βρω κάτι με μαύρο μελάνι. Μετά σκέφτηκα, ότι θα συμβιβαζόμουνα με ό,τι έβρισκα, αφού ήταν δύσκολο να βρω αυτό που θέλω. Λίγο μελάνι ήθελα μόνο. 

Έψαξα παντού. Σε όλα τα δωμάτια, σε όλο το σπίτι. Ακόμα και σε ξεχασμένες καρδιές. Και όλα αυτά, για να βρω ένα στυλό και να σημειώσω τη σκέψη μου. Ποτέ δεν καταφέρνω να βρω αυτό που θέλω, όταν το θέλω.

Μου είχε απομείνει να ψάξω μόνο ένα συρτάρι με διάφορα ξεχασμένα και ίσως άχρηστα πράγματα. Κάτω από χαρτιά, φωτογραφίες και διάφορα άλλα, βρήκα ένα στυλό χωρίς καπάκι. Δεν χάρηκα πολύ γιατί δεν ήταν μαύρο όπως το ήθελα, ούτε και ήταν απ’ τα αγαπημένα μου. Είχε μείνει πολύ καιρό εκεί, και για να το κάνω να μου δώσει λίγο μελάνι πλήγωσα αρκετό χαρτί. 

Δεν μου έδωσε τίποτα αλλά το κράτησα. Το ξαναέβαλα στη θέση του. Στο συρτάρι με τα ξεχασμένα και άχρηστα πράγματα. Μήπως και σε παρόμοια κατάσταση ανάγκης, προσπαθήσω περισσότερο, το πιέσω πιο πολύ και το καταφέρω να μου δώσει λίγο κάτι. Τρόμαξα όταν σκέφτηκα πως κάπως έτσι κάνουμε και με τους ανθρώπους κάποιες φορές. 

Δεν βρήκα τίποτα τελικά. Μόνο μολύβι ματιών μου είχε απομείνει. Το έξυσα καλά και πήρα ένα κομμάτι χαρτί έτοιμη να γράψω.

Και να, τώρα που συμβιβάστηκα με το μολύβι, ύστερα από τόσο ψάξιμο, ξέχασα ποιες χειρόγραφες σκέψεις ήθελα  να γράψω.