Χειρόγραφες σκέψεις

Λίγο στυλό, λίγο μολύβι και λίγο μελάνι ήθελα μόνο. Δεν μου αρέσει οι πρώτες σκέψεις μου να γράφονται στον υπολογιστή. Τις θέλω χειρόγραφες. Φαίνονται πιο αληθινές και ζεστές έτσι. Ίσως η επαφή με το χαρτί, ίσως το σχήμα στα γράμματα δίνουν και το σχήμα της σκέψης. Ξεκίνησα με την ελπίδα να βρω κάτι με μαύρο μελάνι. Μετά σκέφτηκα, ότι θα συμβιβαζόμουνα με ό,τι έβρισκα, αφού ήταν δύσκολο να βρω αυτό που θέλω. Λίγο μελάνι ήθελα μόνο. 

Έψαξα παντού. Σε όλα τα δωμάτια, σε όλο το σπίτι. Ακόμα και σε ξεχασμένες καρδιές. Και όλα αυτά, για να βρω ένα στυλό και να σημειώσω τη σκέψη μου. Ποτέ δεν καταφέρνω να βρω αυτό που θέλω, όταν το θέλω.

Μου είχε απομείνει να ψάξω μόνο ένα συρτάρι με διάφορα ξεχασμένα και ίσως άχρηστα πράγματα. Κάτω από χαρτιά, φωτογραφίες και διάφορα άλλα, βρήκα ένα στυλό χωρίς καπάκι. Δεν χάρηκα πολύ γιατί δεν ήταν μαύρο όπως το ήθελα, ούτε και ήταν απ’ τα αγαπημένα μου. Είχε μείνει πολύ καιρό εκεί, και για να το κάνω να μου δώσει λίγο μελάνι πλήγωσα αρκετό χαρτί. 

Δεν μου έδωσε τίποτα αλλά το κράτησα. Το ξαναέβαλα στη θέση του. Στο συρτάρι με τα ξεχασμένα και άχρηστα πράγματα. Μήπως και σε παρόμοια κατάσταση ανάγκης, προσπαθήσω περισσότερο, το πιέσω πιο πολύ και το καταφέρω να μου δώσει λίγο κάτι. Τρόμαξα όταν σκέφτηκα πως κάπως έτσι κάνουμε και με τους ανθρώπους κάποιες φορές. 

Δεν βρήκα τίποτα τελικά. Μόνο μολύβι ματιών μου είχε απομείνει. Το έξυσα καλά και πήρα ένα κομμάτι χαρτί έτοιμη να γράψω.

Και να, τώρα που συμβιβάστηκα με το μολύβι, ύστερα από τόσο ψάξιμο, ξέχασα ποιες χειρόγραφες σκέψεις ήθελα  να γράψω.

Τα Χαρτάκια Μου

Μ’ αρέσουν τα τσαλακωμένα χαρτάκια

τα παλιά γράμματα, τα φθαρμένα, τα λίγο σκισμένα.

Έχουν ιστορία, έχουν κι έρωτα.

Τα μικρά χαρτάκια που βρίσκω στην τσέπη μου

ή στο πορτοφόλι μου –ξεχασμένα-

έχουν χαραγμένο πάνω κάτι ερωτεύσιμο

κάποιο κομμάτι που άκουσα κι ερωτεύτηκα

κάποιον στίχο, κάποια σκέψη μου που έγραψα μόνη

ή τη σκέψη κάποιου άλλου, πάντα σκέψη.

Τσαλακωμένα χαρτάκια, γεμάτα συναισθήματα

κρυμμένα στις σελίδες των βιβλίων μου

τα κρύβω επίτηδες, για να εκπλήσσομαι όταν τα βρίσκω.

Το μελάνι είναι συνήθως μαύρο αλλά κρύβει πολύ φως

φαίνεται στο χαμόγελο μου, -κοίτα-.

Ένα γράμμα μες στο βιβλίο με τους στίχους του Nick Cave

διπλωμένο, λίγο τσαλακωμένο και λίγο κίτρινο,

το άλλαξε ο χρόνος όπως άλλαξε και τα συναισθήματα,

τα έκανε δέντρα που συνεχίζουν να ψηλώνουν.

Αυτοί που δεν ερωτεύονται δεν έχουν χαρτάκια

ξεχασμένα από δω κι από κει,

χαρτάκια τσαλακωμένα σαν τα δικά μου,

μοιάζουν να τα έχουν όλα τακτοποιημένα,

όπως προσπαθούν να έχουν τη ζωή τους.

Εμένα μ’ αρέσει η ακαταστασία,

μ’ αρέσει να ψάχνω και να βρίσκω μέσα σ’ αυτήν,

τους φοβάμαι αυτούς που δεν ερωτεύονται

μου κλέβουν τη μαγεία

όχι για να μαγευτούν, αλλά για να την πετάξουν.

Δεν βρίσκουν χρόνο να ερωτευτούν ένα τραγούδι,

μια λέξη, μια δική τους σκέψη, έναν στίχο, μια πόλη,

είναι ατσαλάκωτοι, δεν είναι σαν τα χαρτάκια μου.

Για να γνωρίσεις μια πόλη και να νιώσεις τη μαγεία της

πρέπει να δεις τα πάντα

και τα πάντα θέλουν χρόνο πάντα

όμως δεν έχεις χρόνο και φοβάσαι.

Για να γνωρίσεις μια πόλη πρέπει να περπατήσεις δρόμους

όμως δεν έχεις χρόνο και φοβάσαι.

Για να γνωρίσεις μια πόλη πρέπει να χαθείς στους δρόμους

μήπως και σε βρεις κάπου εκεί

όμως δεν έχεις χρόνο και σε φοβάσαι.

Τα χαρτάκια μου έχουν μια ιστορία το καθένα να μου πουν

κι όλα μαζί φτιάχνουν το πιο όμορφο παραμύθι.

Τσαλακώσου σαν τα χαρτάκια μου

τ’ αγαπώ τόσο πολύ. Έλα, τσαλακώσου σου λέω!

Εσυ Τι Θέα Έχεις Από Το Κελί Σου;

Το κελί μου είναι οι πράξεις μου. Όχι αυτές που κάνω αλλά αυτές που δεν κάνω. Έχει θέα έναν τοίχο. Έναν τοίχο λευκό. Πάνω του είναι ζωγραφισμένο ένα ρολόι. Δεν έχει δείκτες. Μην τους κοιτάς!

Κάπου από πίσω, είναι όνειρα που περιμένουν να πάρουν ζωή. Περιμένουν να τους δώσω ζωή εγώ, αφού εγώ τα δημιούργησα. Πίσω του, περιμένουν αγκαλιές που νοιώθω ότι δεν θα είναι για πολύ καιρό ανοιχτές. Αυτός είναι ο ρόλος της αγκαλιάς. Να ανοίγει, να γεμίζει και να κλείνει. Αν δεν γεμίζει δεν έχει λόγο ύπαρξης. Τα ανοιχτά χέρια όμως δεν μπορούν να κλείσουν μέσα τους τοίχους.

Δεν με αγχώνει ο τοίχος απλά δεν μου αρέσει. Ίσως αν το ρολόι είχε δείκτες, να αγχωνόμουν λίγο και να έτρεχα μαζί τους. Αλλά ίσως να με υπνώτιζαν και να κόλλαγα κοιτάζοντάς τους να προχωρούν. Με εμένα στάσιμη. Αφού όμως μπορώ είμαι υποχρεωμένη να ζήσω το όνειρο για κάποιον που δεν μπορεί. 

Τα κλειδιά που ανοίγουν το κελί τα έχω μόνο εγώ. Δεν υπάρχουν αντικλείδια. Ακόμα και ν’ ανοίξω το κελί δεν θα είναι κανείς απ’ έξω. Θα πρέπει να γκρεμίσω και τον λευκό τοίχο που βλέπω τόσο καιρό μπροστά μου. Τον έχω συνηθίσει κι ας μην μου αρέσει. Δεν γίνεται να περάσω ούτε από μέσα του ,ούτε από πάνω του. Πρέπει να τον γκρεμίσω. Να μην υπάρχει πια. Ο μόνος τρόπος να αλλάξω τη θέα μου είναι να βγω απ’ το κελί μου. Εσύ τι θέα θέλεις να έχεις;