Εσυ Τι Θέα Έχεις Από Το Κελί Σου;

Το κελί μου είναι οι πράξεις μου. Όχι αυτές που κάνω αλλά αυτές που δεν κάνω. Έχει θέα έναν τοίχο. Έναν τοίχο λευκό. Πάνω του είναι ζωγραφισμένο ένα ρολόι. Δεν έχει δείκτες. Μην τους κοιτάς!

Κάπου από πίσω, είναι όνειρα που περιμένουν να πάρουν ζωή. Περιμένουν να τους δώσω ζωή εγώ, αφού εγώ τα δημιούργησα. Πίσω του, περιμένουν αγκαλιές που νοιώθω ότι δεν θα είναι για πολύ καιρό ανοιχτές. Αυτός είναι ο ρόλος της αγκαλιάς. Να ανοίγει, να γεμίζει και να κλείνει. Αν δεν γεμίζει δεν έχει λόγο ύπαρξης. Τα ανοιχτά χέρια όμως δεν μπορούν να κλείσουν μέσα τους τοίχους.

Δεν με αγχώνει ο τοίχος απλά δεν μου αρέσει. Ίσως αν το ρολόι είχε δείκτες, να αγχωνόμουν λίγο και να έτρεχα μαζί τους. Αλλά ίσως να με υπνώτιζαν και να κόλλαγα κοιτάζοντάς τους να προχωρούν. Με εμένα στάσιμη. Αφού όμως μπορώ είμαι υποχρεωμένη να ζήσω το όνειρο για κάποιον που δεν μπορεί. 

Τα κλειδιά που ανοίγουν το κελί τα έχω μόνο εγώ. Δεν υπάρχουν αντικλείδια. Ακόμα και ν’ ανοίξω το κελί δεν θα είναι κανείς απ’ έξω. Θα πρέπει να γκρεμίσω και τον λευκό τοίχο που βλέπω τόσο καιρό μπροστά μου. Τον έχω συνηθίσει κι ας μην μου αρέσει. Δεν γίνεται να περάσω ούτε από μέσα του ,ούτε από πάνω του. Πρέπει να τον γκρεμίσω. Να μην υπάρχει πια. Ο μόνος τρόπος να αλλάξω τη θέα μου είναι να βγω απ’ το κελί μου. Εσύ τι θέα θέλεις να έχεις;

Ξυπνήστε! Χάθηκε η Αγάπη.

Τα συναισθήματα μας, μας φωνάζουν και εμείς βάζουμε ωτο-ασπίδες. Για να μη μας ξυπνήσουν. Σε υπνηλία ήταν και αυτά αλλά συγκρούστηκαν και ξύπνησαν το ένα το άλλο. Και τώρα θέλουν να ξυπνήσουν και εμάς.

Η αγάπη για πολλούς θεωρείται και αντιμετωπίζεται ως ανυπόφορο συναίσθημα. Από τότε που κάναμε την αγάπη, παιχνίδι στρατηγικής. Στα παιχνίδια συνήθως υπάρχει ο χαμένος και ο νικητής. Όταν κάνεις όμως την αγάπη παιχνίδι, δεν υπάρχει νικητής. Υπάρχουν χαμένοι.

Το όνειρο μεταμορφώνεται. Και αυτό που γίνεται, σου προκαλεί φόβο. Και αυτός πλέον σε οδηγεί. Ο φόβος. Αλλά ο φόβος δεν σε πάει εκεί που θες. Αντίθετα. Σε αποτρέπει να πας. Μας έκαναν να φοβόμαστε. Δικαιολογία. Αλλά βολεύει. Την ξέρεις την αλήθεια όμως έτσι; Ότι δεν μας έκαναν. Γίναμε.

Και δεν γελάς πια. Αλλά για να βρεις το γέλιο, πρέπει να ψάξεις πολύ και να κουραστείς για αυτό και κυρίως να αποχωριστείς τους φόβους σου. Και έτσι το γέλιο γίνεται σοφία.

Άσε τον πόνο να σου μάθει αυτό που θέλει και γέλα. 

Και πάρε αυτό που θέλεις επιτέλους. 

ps. chase the tear

Απέναντι...

Αν τον έσπαγες, θα έβρισκες μόνο θυμό πια. Θυμό για την αδικία και το παράλογο γύρω του. Ήξερε όμως τι σημαίνει αγάπη. Από αυτή την αγάπη προέκυψε και ο θυμός. Του στέρησαν αυτά που αγαπούσε.

Παλιά τα όπλα του ήταν η αγάπη και τα αθώα συναισθήματα. Σχεδόν παιδικά. Γιατί ήταν παιδί. Του τα σκότωσαν μπροστά στα μάτια του. Τα είδε νεκρά και δίπλα τους είδε την αδικία να γεννιέται και πάλι. Πολλαπλασιαζόταν. 

Ο κόσμος ήταν πια αυτό που του υποδείκνυε η δική του αντίληψη. Δεν γεννήθηκε με αυτήν, δεν μεγάλωσε με αυτήν. Μια αντίληψη απόρροια του θυμού του αλλά ένας θυμός που άλλοι γέννησαν μέσα του. Και τον άφησαν να μεγαλώσει εκεί. Πριν  απλά αγαπούσε. 

Ήθελε, και νόμιζε ότι σκεφτόταν με το δικό του μυαλό.

Πάσχιζε να μην γίνει σαν και αυτούς. Να μην λειτουργεί σαν και αυτούς. Τόσο που έβαλε στην άκρη τα όρια. Τα έβγαλε. Ξεπερνώντας τα πολύ εύκολα, από την στιγμή που δεν υπήρχαν. Και έτσι, με ανοιχτό δρόμο πέρασε απέναντι.

Ήθελε να ξεχάσει αυτό που ήταν. Ένοιωθε ότι δεν του χρησίμευε ο παλιός του εαυτός. Από απέναντι τους κοιτούσε. Και ήταν μακριά τους. Απέναντι όμως είχε αφήσει και τον ίδιο του τον εαυτό. Και ας μην έμοιαζε με τους άλλους, τον κοιτούσε και αυτόν από μακριά.

Και ποιος θα τον κρίνει; Εσύ ή εγώ; Ποιος είναι τόσο καθαρός για να το κάνει;

Και κάπως έτσι δολοφονήθηκε η αθωότητα. Ποιος είναι ο δολοφόνος; Πάντως ο δολοφόνος και το θύμα δεν είναι το ίδιο πρόσωπο.